Dmitrij Bykow // «Rzeczpospolita», 27 listopada 2020
Bułat, podobnie jak wielu rosyjskich artystów z jego pokolenia, szczerze wierzył, szczególnie w 1964 r., kiedy w ZSRR zmieniła się władza i Chruszczow został od niej odsunięty, że możliwy jest trzeci wariant — ani wschodni, ani zachodni, raczej synteza ich obu.
Stosunek Polaków do Okudżawy i jego piosenek to coś absolutnie wyjątkowego. Był oczywiście niezwykle popularny w ojczyźnie, ale festiwali na jego cześć w niej nie organizowano — ani za życia, ani po śmierci. W Polsce natomiast takie festiwale odbywają się od 1995 roku. Na długo przed pierwszą płytą Okudżawy w Rosji, na dwa i trzy lata przed krążkami w Londynie i Paryżu, w Warszawie ukazał się album, na którym jego piosenki śpiewają polscy artyści, a «Pożegnanie z Polską» śpiewał on sam.
Okudżawa pierwszy raz wyjechał za granicę w 1964 roku, właśnie do Polski, i nazywał ją od tego czasu swoją pierwszą miłością. Oczywiście nie chodziło o typowy zachwyt człowieka radzieckiego w związku z jakimkolwiek wyjazdem zagranicznym. Polska w tym czasie była «zagranicą dla ubogich», a wyjazd prezentował się skromnie na tle wojaży Wozniesienskiego, Rożdiestwienskiego czy Jewtuszenki. Architektura nie interesowała Okudżawy, poziom życia zaś w Warszawie i Krakowi...
Artykuł dostępny tylko dla e-prenumeratorów «Rzeczpospolitej». Nowa Prenumerata już w sprzedaży, poznaj pakiet korzyści!
Okudżawa pierwszy raz wyjechał za granicę w 1964 roku, właśnie do Polski, i nazywał ją od tego czasu swoją pierwszą miłością. Oczywiście nie chodziło o typowy zachwyt człowieka radzieckiego w związku z jakimkolwiek wyjazdem zagranicznym. Polska w tym czasie była «zagranicą dla ubogich», a wyjazd prezentował się skromnie na tle wojaży Wozniesienskiego, Rożdiestwienskiego czy Jewtuszenki. Architektura nie interesowała Okudżawy, poziom życia zaś w Warszawie i Krakowi...
Artykuł dostępny tylko dla e-prenumeratorów «Rzeczpospolitej». Nowa Prenumerata już w sprzedaży, poznaj pakiet korzyści!